‘Mijn haar mocht wel lang zijn, niet vet’

Frank glimlacht als hij aan zijn eigen vader terugdenkt. Als puber mocht hij doen wat hij wilde met zijn haar en kleding: lang haar, fikse bakkebaarden, een versleten spijkerjas. Maar er was wel een voorwaarde. “Het moest er verzorgd uitzien”, zegt Frank met een grijns. “Het jasje mocht versleten zijn, maar niet vies. En mijn haar mocht wel lang zijn, niet vet.”

Zolang Frank zich op belangrijke momenten als een heer kon vertonen, was alles goed. Voor de begrafenis van zijn vader kocht hij een pak. “Hij zag het misschien niet meer, maar ik wist dat hij dat belangrijk vond. Ik denk dat je jezelf op de juiste momenten op de juiste manier moet presenteren, zelfs als je daar misschien niet altijd helemaal achter staat.” Dat is kwaliteit voor Frank. Het is niet zozeer een label op een product, maar een bewuste keuze maken. Frank heeft dat inzicht doorgegeven aan zijn dochter en twee zoons. Haye (32), de middelste, kan dat bevestigen: “Papa wil zijn baardje altijd netjes geschoren hebben.”

Haye bewondert zijn vader erom. “Mijn vader zorgt er altijd voor dat hij goed voor de dag komt. Zijn haar moet goed zitten, hij denkt na over zijn kleding. Die routine zit gewoon in zijn systeem.”

Maar wat betekent een heer zijn, wil Haye weten? “Je moet jezelf niet altijd op de voorgrond zetten en tegelijkertijd hoef je niet altijd bescheiden te blijven”, antwoordt Frank. “Beschaafd gedrag, dat is het simpelweg. En zo wil ik er ook uitzien. Ik voel me enorm comfortabel in die rol, want dan hoef ik niet te pretenderen iemand te zijn die ik niet ben.”

Comfort is voor Frank niet een tegenhanger van hard werken of presteren. Het is de basis ervan. “Als je jezelf ’s ochtends goed in je vel steekt, kun je die dag ook aan. Dat klinkt simpel, maar ik heb dat echt zo ervaren als ondernemer. En ik heb nu de luxe dat ik me heel relaxed voel en me daardoor heel relaxed kan opstellen.” Veertig jaar werkte zijn reclamebureau voor opdrachtgevers aan bewustwording, gedragsverandering en commercieel resultaat. “Het gaat erom dat je een doel bereikt.” Frank gelooft heilig in het prestatiebeloningssysteem. Een beloning smaakt zoeter als je hem verdiend hebt. Toen hij vroeg in zijn ondernemerschap vergat belasting te betalen – “Ik zat opeens met vijftigduizend gulden schuld en dat was niet mals” – werkte hij nóg harder totdat hij het volledige bedrag netjes had terugbetaald. “Daarna heb ik nooit meer een belastingachterstand gehad. Zo probeer ik met al mijn fouten om te gaan. Ik heb ervan geleerd.”

Toen hij zo oud was als Haye wilde Frank vooral rijk worden. Haye: “Zou je dat nog steeds willen, als je zo oud als ik was?” Frank moet lachen. “Ik mag niet klagen. Ik ben niet stinkend rijk geworden, maar ik heb genoeg. En belangrijker nog: ik heb een bijzonder rijk leven gehad. Ik denk dat ik alles hetzelfde zou doen.”

Franks ochtend begint met een rondje van twintig kilometer fietsen langs het Naardermeer, samen met zijn vrouw. Om negen uur zijn ze thuis, gedoucht en klaar voor de dag. “Dan heb je toch al je beweging gepakt en de hele dag nog voor je.” Zijn ochtendroutine is strak: gezicht bijwerken, luchtje, haar even in model. “Ik ben in tien minuten klaar.” Na veertig jaar ondernemerschap vol deadlines en druk is de structuur gebleven maar de spanning verdwenen. “Tegenwoordig ervaar ik helemaal geen stress meer. Dat voelt behoorlijk luxe.”

Eén of twee dagen per week staat zijn kleindochter van zeven maanden voor de deur. “Dat is me een feest, kan ik je zeggen. Voor mij dan, hè.”

Als hem wordt gevraagd of hij Haye tips heeft gegeven als jonge vader, antwoordt Frank met een glimlach: “Die had hij gelukkig niet nodig. Hij is een behoorlijk natuurtalent. En ik waak er ook voor om te veel tips te geven. Ik heb zeker niet alles zo geweldig gedaan.”

Vroeger was Frank elke dag gladgeschoren. Jarenlang. Dat was wel zo netjes, zeker als directeur. Toen kleurde zijn haar grijs. “Door het ouder worden, heb ik een wat strenger uiterlijk gekregen. Met wat haar op de wangen wordt dat toch iets zachter en vriendelijker.” Nu houdt Frank een korte grijze baard bij, getrimd met een tondeuse. “Daar zit ook zo’n opzetstukje bij voor de contouren langs de hals en de randen bij de slapen. En de rest scheer ik glad met de scheermachine, want dat moet wel echt strak blijven.” En, eerlijk is eerlijk, dat is ook handig voor andere plekken. Hij krabt aan zijn oren en kijkt naar zijn zoon. “Want laat me je één ding vertellen: als je ouder wordt, komt het haar overal uit, haha. Ik gebruik dat apparaat intensief.” Zonder baard is zijn gezicht een soort uithangbord, zegt hij zelf. “Ik heb een behoorlijke neus. Dus mijn gezicht trekt al genoeg aandacht. Dan maar wat haar eromheen, dat is vriendelijker voor iedereen.”

Ooit las Frank een boek over een man die terugkeerde in de tijd, maar met de ervaringen van nu. Hij denkt even na… “Oblomov van Ivan Gontsjarov!” Elke keer dat hij in een bekende situatie terechtkwam, loste hij het op precies dezelfde manier op als vroeger. “En elke keer dacht hij: waarom doe ik dat nou? Maar dat was zijn eigen ik. Hij kon het niet anders.” Frank herkent dat. “Ik ben erg blij met heel veel keuzes. Zelfs met mijn foute keuzes.”

Hij heeft genoeg. Niet alles wat hij wilde. Maar meer dan hij had durven hopen. “Ik heb een geweldige vrouw, drie heel lieve kinderen, die allemaal op een goede manier in het leven staan. Normaal gelukkig. Ik kan me niet veel meer wensen.”

Succes doorgeven kan niet, zegt Frank. “Maar wel dat je je als een heer gedraagt, dat je verzorgd voor de dag komt, dat je weet hoe je jezelf presenteert.” Hij heeft zelf ook weleens te hard gerend. Herkent dat bij Haye ook, soms. “Ik denk dat dat heel normaal is voor oud en jong dat het gebeurt.” Zijn eigen moeder zei het al. Op een dag dat Frank trots meldde een goede opdracht binnen te hebben gehaald, zei ze gewoon: ‘Doe maar voorzichtig jongen.’ “En dacht ik: ja, oké, wat moet ik daarmee?” Nu begrijpt hij haar pas echt.

Haye: “En voor Vaderdag dan? Dat vieren we toch altijd?”

Frank glimlacht: “Doe maar voorzichtig, jongen.”